Συμπληρώνονται φέτος 82 χρόνια από τη μεγάλη καταστροφή, που άφησε ανεξίτηλα σημάδια στην ψυχή και την ιστορία της Κέρκυρας. Τα ξημερώματα της 14ης Σεπτεμβρίου 1943, η πόλη μας παραδόθηκε στις φλόγες.
Οι αλλεπάλληλοι βομβαρδισμοί γερμανικών αεροπλάνων με εμπρηστικές βόμβες έκαναν τον ουρανό να σιγοκαίει και τα σοκάκια να γεμίζουν καπνό και τρόμο. Ήταν μια νύχτα που ο χρόνος φαινόταν να σταματά, που οι κραυγές και οι φλόγες αναμίχθηκαν με τη σιωπή της απώλειας, αφήνοντας πίσω τους ανεξίτηλα ίχνη στον τόπο και στις καρδιές των ανθρώπων.
Η τραγική εκείνη βραδιά δεν αποτελεί απλώς μια ιστορική αναφορά. Είναι μνήμη ζώσα, είναι χρέος που περνά από γενιά σε γενιά. Μας υπενθυμίζει πόσο εύθραυστη είναι η ειρήνη και πόσο επώδυνο είναι το τίμημα του πολέμου. Μας διδάσκει ότι η ελευθερία δεν είναι δεδομένη, απαιτεί θυσίες, απαιτεί εγρήγορση, απαιτεί κοινή προσπάθεια για να διαφυλαχθεί.
Ο εμπρησμός της Κέρκυρας αποκάλυψε το σκοτεινό πρόσωπο ενός παράλογου πολέμου, που δεν σεβάστηκε ούτε ανθρώπινες ζωές ούτε τα μνημεία του πολιτισμού. Η Ιόνιος Βουλή, η Ιόνιος Ακαδημία, ο Καθολικός Ναός της Annunziata, ο ναός των Αγίων Πατέρων, και το Δημοτικό Θέατρο υπέστησαν σοβαρές καταστροφές. Οι συνοικίες, όπως η εβραϊκή, χτυπήθηκαν σκληρά και η μνήμη τους παραμένει βαριά, σαν σκιά που δεν ξεθωριάζει με το πέρασμα των χρόνων.
Η Κέρκυρα δεν μπόρεσε ποτέ να ξεχάσει. Οι πληγές εκείνης της νύχτας παραμένουν ορατές όχι μόνο στην πόλη, αλλά και στις ψυχές όσων έζησαν τα γεγονότα ή άκουσαν τις διηγήσεις των προγόνων τους. Αυτές οι πληγές είναι ταυτόχρονα ένα κάλεσμα: να μη σβήσουμε τη μνήμη, να μη σιωπήσουμε μπροστά στην αλήθεια, να διδάξουμε στις νέες γενιές τι σημαίνει να χάνεται μέσα σε λίγες ώρες ένα κομμάτι ζωής και πολιτισμού.
Τιμούμε τα θύματα εκείνης της νύχτας και εκφράζουμε βαθύ σεβασμό στη μνήμη τους. Δεσμευόμαστε να κρατήσουμε ζωντανή την ιστορική μας κληρονομιά και να αγωνιστούμε για έναν κόσμο όπου οι φλόγες της καταστροφής δεν θα επαναληφθούν.
Η Κέρκυρα γνωρίζει από την ίδια της την ιστορία ότι η αξία της ειρήνης είναι ανεκτίμητη. Η μνήμη της 14ης Σεπτεμβρίου παραμένει φάρος, φωτίζοντας τα σκοτάδια του χθες και οδηγώντας τα βήματά μας στον δρόμο της ελευθερίας, της δημοκρατίας και της ανθρωπιάς. Σαν ψιθυριστή υπόσχεση των προγόνων μας, μας υπενθυμίζει ότι ακόμη και μέσα από τις στάχτες γεννιέται η δύναμη να ονειρευόμαστε και να χτίζουμε ξανά.
